Soundtracks.pl - Muzyka Filmowa

Szukaj w:  Jak szukać?  
 








Aby otrzymywać świeże informacje o muzyce filmowej, podaj swój adres e-mail:



Zapisz

Strefa zrzutu (Drop Zone)

12 Sierpień 2003, 11:42 
Kompozytor: Hans Zimmer
Nick Glenie-Smith

Rok wydania: 1994
Wydawca: Verase Serabande

Muzyka na płycie:
Strefa zrzutu (Drop Zone)

Strefa zrzutu to standardowe kino akcji z Wesley`em Snipes`em w roli głównej. Muzykę do tego filmu skomponował mistrz "action-scorów" Hans Zimmer. Mało pomocą Zimmerowi służył przy tej partyturze Nick Glenie-Smith. O wiele bardziej rozbudowaną kooperacje tych dwóch panów możemy podziwiać słuchając na przykład soundtracka z Twierdzy.

Album został wydany przez wytwórnię "Verase Serabande". Oprócz typowego "score" na tej płycie znajdziemy też jedną piosenkę - Hyphopera. Całośc trwa niewiele ponad 37 minut, ale to już niestety niemiły standard dla większości płyt z wytwórni "Verese".

Na początku postanowiłem zająć się opisaniem tych utworów które skomponował Hans Zimmer (utwory 1, 3, 4, 6, 7 i 8) a potem utworem Nicka Glenie-Smith`a i piosenką Randelle Stanback`a.

Tytułowa kompozycja z tego filmu (utwór pierwszy - Drop Zone) jest bardzo ciekawa. Rozpoczynają ją spokojne rytmy gitary elektrycznej oraz tamburyny i skrzypce. W połowie utworu tempo wyraźnie przyśpiesza, wraz z pojawieniem się kolejnych instrumentów - bębnów i trąbek. Utwór jest doskonale zaaranżowany i niewątpliwie pasuje na czołówkę filmu. Niewątpliwie też , brzmi znacznie odmienniej niż to do czego nas pan Zimmer przyzwyczaił - szczególnie poprzez tak wyraziste zastosowanie tej gitary elektrycznej.

Utwór trzeci (Hi Jack) to już typowy Zimmer. Elektronika i wariacje instrumentów smyczkowych w połączeniu z rozbudowana sekcją dętą. W tle cały czas słychać tamburyny. Pod koniec pojawia się solo na elektrycznej gitarze.

Utwór czwarty (Terry Dropped Out) to kopia ostatnich fragmentów trzeciego utworu. Znów mamy samą aranżację na elektryczną gitarę - przez cały czas trwania tego kawałka. Utwór wyjątkowo nastrojowy i melancholijny jak na znane nam inne kompozycje Zimmer`a. Utwór szósty (Miami Jump) to klimatyczne połączenie elektrycznej gitary i wiolonczel (w tle muzyki). Uważam że za mało uwydatnione zostały w tym utworze wojskowe werble (bębny) i perkusja, przez co kawałek ten na pewno stracił na dynamice.

Utwór siódmy (Too Many Notes Not Enough Rests) jest najdłuższym utworem na tej płycie. Niesamowicie w typowo "zimmerowski" klimat dołączono kompozycje na gitarze elektrycznej (po raz kolejny na tym albumie). Bardzo rozbudowana jest tu również sekcja dęta. W czwartej minucie muzyka wycisza się i mamy solowy popis na zwykłej gitarze. Całość dopełnia mało rozbudowana elektronika i perkusja.

Utwór ósmy (After The Dub) jest według mnie zdecydowanie najlepszy na tej płycie. Klimat i wykonanie techniczne identyczne jak w utworze siódmym ale nie ma gitary elektrycznej. Charakterystyczną cechą tego utworu jest takie zaaranżowanie symfonicznej orkiestry, że jej muzyka przypomina w niektórych momentach wybuchy bomb. Dodatkowo wyraziście podkreślone są tu uderzenia w talerze perkusji. Pojawiło mi się tu też pytanie czy aby pan Nick Glenie-Smith nie pomagał Zimmerowi również w tej kompozycji?

Teraz przejdźmy do "nie-zimmerowskich" kompozycji. Piosenka w wykonaniu pana Steinback`a to najgorszy fragment tej płyty. Słowa tej dennej "piosenki" napisał pan Ryeland Allison . To całkowicie koszmarny kawałek - nijak nie przypominający rapu. Tak rapu.... To w ogóle nie przypomina hip-hopu - na co mylnie wskazuje tytuł. Jest to jakieś nieudolne skrzyżowanie elementów czarnego rapu z muzyką Mike`a Oldfield`a :) Jak usłyszałem ten utwór to już chciałem wyciągać płytę z odtwarzacza. Nie wiem jak Zimmer mógł dopuścić coś takiego do swej partytury...

Jedyny utwór pana Nicka Glenie-Smitha na tej płycie to kawałek piąty. Zdecydowanie brzmi inaczej, niż utwory Zimmera. Jest to najspokojniejszy i jednocześnie najbardziej nastrojowy utwór na tym albumie. Wyjątkowe zastosowanie pianina którego nie słyszymy w pozostałych utworach dodaje niesamowitego klimatu tej całej płycie. W tle ledwo słyszalne są szybkie rytmy bębnów, ale to w ogóle nie przeszkadza w słuchaniu tej kompozycji.

W podsumowaniu chciałbym przedstawić przyczyny, dla jakich (z bólem serca) musiałem wystawić za tą płytę tak niską ocenę. Po pierwsze czas trwania... Album jest niekompletny. Nie zamieszczono na nim ponad połowy muzyki ilustracyjnej którą słyszymy w filmie. Po drugie ta koszmarna niby-piosenka... No i po trzecie wyraźnie słyszalna monotematyczność utworów. Zawiodłem się na tej płycie. Na dzień dzisiejszy uważam ten konkretny album za jeden z gorszych wydanych oficjalnie płyt Hansa Zimmera... Kompozytora którego tak cenię... Chciałbym też podkreślić że wystawiona przeze mnie ocena i krytyczne uwagi, które właśnie czytacie, dotyczy TYLKO TEGO wydania płyty. Muzyka w filmie jest o wiele lepsza i oceniam ją na ponad 4. Kompletny soundtrack ze Strefy zrzutu został wydany też w wersji "Expanded". Zawiera 14 utworów i trwa ponad 68 minut. Niestety nie miałem jeszcze okazji by przesłuchać tego lepszego wydania. Jednak jeśli go zdobędę to mówię uczciwie, że ocena będzie miedzy 4 a 5. To wydanie płyty które tu recenzjuję (oficjalne) to kolejny dowód na to, jak wiele traci muzyka filmowa gdy za jej wydanie bierze się wytwórnia "Verase Serabande" - słynna "obcinarka" muzyki :) Wszystkim naprawdę polecam soundtrack z tego filmu ale NIE to oficjalne wydanie, tylko nieoficjalną bootlog`owaną wersję "Expanded". Ogólnie jednak muzyka Zimmera do całości tego filmu jest ciekawą "odskocznią" od typowych rytmów kompozytora, który nigdzie tak wyraziście nie używał gitary elektrycznej, a w Strefie zrzutu istnieje ona w pełnej krasie.

Recenzję napisał(a): Adam Krysiński   (Inne recenzje autora)





Lista utworów:

1. Hans Zimmer - Drop Zone - 01:45
2. Randelle K. Stainback - Hyphopera - 01:41
3. Hans Zimmer - Hi Jack - 04:35
4. Hans Zimmer - Terry`s Dropped Out - 01:01
5. Nick Glennie-Smith - Flashback And Fries - 04:21
6. Hans Zimmer - Miami Jump - 05:14
7. Hans Zimmer - Too Many Notes, Not Enough Rests - 10:39
8. Hans Zimmer - After The Dub - 08:07

Razem: 37:23



Komentarze czytelników:

Adam Krysiński:

Moja ocena:

Zauważyłem pewną nieścisłość w mojej recenzji. Błąd pojawił się w ostatnim zdaniu. Hans Zimmer oczywiście używał znacząco gitary elektrycznej na swoim soundtracku z filmu "K2". Za ten mały błąd przepraszam.

Szymon Jagodziński:

Moja ocena:

No, na takim Zimmerze się wychowałem. Fakt, że niektórych gości z Varese możnaby powiesić za tę "cenzurę". Ale mimo to muzyka do "Drop Zone" jest fantastyczna. Typowy Zimmer i typowe dla niego "action score". Generalnie zgadzam się z opinią recenzenta, choć mnie absolutnie nie przeszkadzała owa "monotematyczność". Ale ta piosenka to istny koszmar. Ogólnie "Drop Zone" to jeden z moich ulubionych soundtracków.

zimm44:

Moja ocena:

Soundtrackiem do Drop Zone Hans Zimmer chciał chyba muzycznie opisać słowo testosteron, adrenalina i kilka innych. Wydaje mi się, że to jedna z jego najszybszych ścieżek,maksymalnie dynamicznych i wprawiających w drżenie kinowe fotele. To soundtrack ciężki w swym metalicznym, syntetycznym i gitarowym brzmieniu, w którym da się wyczuć siłę, monumentalność i przestrzeń (Zimmer piszący do filmu akcji o skokach spadochronowych to strzał w dziesiątkę) tego dosć nierównego filmu. Prawdą jest to co stwierdził sam reżyser, że muzyka uskrzydla tu obraz a film z wizją Zimmera nie mógł zyskać bardziej. Perfekcyjnie zaaranżowana, rozbudowana, porywająca mocą partytura stanowi też naturalny postęp w stylistyce brzmień znanych już z K2, czy Backdraft. Perłą albumu jest track 7 - tutaj Zimmer rozpętał prawdziwą orgię dźwięków, a część pomysłów poraża mistrzostwem i wirtuozerią dynamicznej aranżacji. No i ten prowadzony przez gitarę elektryczną motyw towarzyszący w filmie lotom na spadochronach - aż trudno usiedzieć słuchając czegoś takiego na słuchawkach. Przyczepić się (słuchając tej muzyki na płycie)można tylko do czasami zbyt radykalnych zmian tempa i charakteru muzyki ale to w końcu kino akcji, w którym muzyka zmienia się w mgnieniu oka i na ekranie właśnie te zabiegi pozwaląją w budowaniu dynamiki i napięcia. Ogólnie - wg. mnie chyba najbardziej dynamiczna muzyka Zimmera do kina akcji - eksplozja brzmień syntezatorów i bomba adrenaliny.To także jeden z tych filmów, do którego ścieżkę dźwiękową napisać mógł tylko i wyłącznie Hans Zimmer, by w pełni uwolnić to co widzimy na ekranie. Tyle o samej muzyce - prawdziwy problem stanowi jej wydanie. Nie chodzi już nawet o śmieszną długość płyty bo dawką Zimmerowej mocy można nasycić się także przez niecałe 40 minut (Varese wydawało już płyty po 27 minut więc i tak nie jest źle) To co przeszkadza mi najbardziej to bardzo słaba jakość nagrania (u was też jest tak cicho?). Dlatego wydaje mi się, że i tak nie znam prawdziwej siły drzemiącej w tej partyturze. Czas trwania i jakość nagrania to 2,5. Ja zaś ocenię tu muzykę jako taką. PS. "Mało rozbudowana elektronika i perkusja" -hmm... może posłuchaj tego jeszcze raz. Pewne fragmenty są typowe ale zdarzają się takie, że... może tak - "mało rozbudowana" niezbyt trafnie oddaje charakter tego co faktycznie na płycie słyszymy. Zaś tak przez resztę krytykowana piosenka trwa 1:40 i poza faktem, że absolutnie nie pasuje do całej reszty da się to chyba jakoś przetrzymać.

Shaiman:

Moja ocena:

Motyw przewodni z "Drop Zone" należy do moich ulubionych, jednak cała ścieżka dźwiękowa nie przypadła mi do gustu. De facto wersja "expanded", jest dużo ciekawsza bo dodatkowe utwory, doskonale wypełniają lukę. Nigdy natomiast nie zapomnę megaszybkiego i dynamicznego utworu "Too Many Notes, Not Enough" Rests", który swego czasu zawładnął mną bez reszty.

Shaiman:

Moja ocena:

Motyw przewodni z "Drop Zone" należy do moich ulubionych, jednak cała ścieżka dźwiękowa nie przypadła mi do gustu. De facto wersja "expanded", jest dużo ciekawsza bo dodatkowe utwory, doskonale wypełniają lukę. Nigdy natomiast nie zapomnę megaszybkiego i dynamicznego utworu "Too Many Notes, Not Enough" Rests", który swego czasu zawładnął mną bez reszty.


  Do tej recenzji jest jeszcze 1 komentarz -> Pokaż wszystkie