Soundtracks.pl - Muzyka Filmowa

Szukaj w:  Jak szukać?  
 








Aby otrzymywać świeże informacje o muzyce filmowej, podaj swój adres e-mail:



Zapisz

Troja (Troy)

22 Maj 2004, 09:17 
Kompozytor: James Horner

Rok wydania: 2004
Wydawca: Decca Records

Muzyka na płycie:
Troja (Troy)

Quo vadis James? To wprawdzie nie jest pytanie zadawane prze bohaterów filmu Troja, niemniej jednak wydaje się być nader adekwatne do najnowszej ścieżki dźwiękowej jaką uraczył nas Horner. Gdy w 1995 roku kompozytor zbombardował nas kilkoma wyśmienitymi ścieżkami, tylko najwięksi malkontenci nie chcieli przyjąć do wiadomości, że mamy do czynienia z niezwykle utalentowanym kompozytorem, którego styl wkrótce może stać się alternatywą dla zaczynających trącić myszką kompozycji wielkich tuzów Hollywoodu. Prostota, melodyjność tematów, subtelne syntezatory, no i całkiem nowe podejście do muzyki dramatycznej. Już nie tylko zapchaj dziura, która na soundtracku męczy, a w kinie i tak jej nie słychać, lecz mini suita łącząca autonomię z służalczością. Wszystko to miało uczynić z Hornera najlepszego kompozytora Fabryki snów. Kompozytora którego kochają zarówno fani jak i producenci. Niestety przewidywania nie do końca się sprawdziły.. Już Titanic był zapowiedzią większego kryzysu w jaki wpadł autor muzyki do Apollo 13. Powiedzmy to sobie szczerze Horner od niemal 10 lat jest w dołku i nie może się z niego wydostać. Tak jakby zgubił wszystkie pomysły kompozytorskie. Ciągle te same chwyty, totalny brak oryginalności. "Nuda, nuda, nuda, nic się nie dzieje": jak mawiał inżynier Mamoń.

Gdy zwolniono Yareda i wybór padł na kompozytora muzyki do Bravehearta, który na cito miał stworzyć muzykę, można się było spodziewać, że dzieła wybitnego nie otrzymamy. Nie od dziś wiadomo, że Horner nie potrafi pisać pod presją (Aliens to najlepszy dowód). Wszyscy miłośnicy kompozytora mieli jednak w głębi serca nadzieję, że wielka epicka opowieść jaką jest Troja, będzie wreszcie szansą żeby się odbić od dna i wszystkich zaskoczyć czymś nowym, czymś na miarę choćby Legends Of the Fall. Niestety mimo niewątpliwego drygu do pisania muzyki cechującej się rozmachem, powiedzmy to jasno, Horner zmarnował szansę jaką zaoferował mu los. Umarł kolejny kompozytor. Tym razem nie fizycznie, lecz symbolicznie, ale co to za różnica... Nastał czas opłakiwania... Definitywnie.

Troja podzielona jest na 12 utworów, w którym brak w zasadzie głównego tematu z prawdziwego zdarzenia. W zamian dostajemy niezwykle długi (75:15), nudny jak flaki z olejem underscore, w którym brak koordynacji widać, aż nazbyt dobrze. Wszystko się kompozytorowi rozłazi i miesza w jednym sosie chaosu dźwięków. Do tego dochodzi tradycyjny selfplagiating. Tym razem na tapecie mamy Mighty Joe Young (3200 Years Ago), Enemy at the Gates (Achilles Leads the Myrmidons i inne), Braveheart (The Greek Army And It`s Defeat, Briseis & Achilles). Czepliwi znajda też inne nawiązania, ale w pozostałych przypadkach nie są one tak bardzo widoczne (Titanic, Spitfire Grill). Rozwlekłość soundtracku przywodzi także na myśl The Perfect Storm, ale tamta ścieżka mimo wszystko miała pewną klasę. Tutaj tego brak. Słabizna. Kolejny raz Horner nie potrafi poradzić sobie z elektroniką. Zamiast słynnego ubarwiania mamy tutaj wyraźnie irytująca papkę (w pierwszym utworze jest to najbardziej widoczne). Podobnie sprawa ma się z chórem, brak harmonii i zupełnie nieuzasadnione drażnienie widza. Swoiste wyobrażenie Hornera o muzyce antycznej. Żenujące.

Pewną ciekawostka są nawiązania do wczesnej twórczości kompozytora. W Troi mamy wiele fragmentów (fanfary z utworu Troy) napisanych w stylu który Horner prezentował w latach 80, w kompozycjach do Battle Beyond Stars ,Star Trek, czy nawet Krull. Nie brzmi to najlepiej i trąci myszką, Podobnie jak pseudo egipski temat który można usłyszeć w ostatnich utworach. Taka hornerowska wariacja na temat motywów Goldsmitha lub Arnolda. Kiepskie raczej. Oczywiście w tej całej beznadziei jest kilka ciekawych, choć ciągle łatwych do przewidzenia tematów. Interesujący jest wokal Tani Tzarovskiej w ścieżkach refleksyjno-romantycznych (szkoda tylko, że nazbyt widać tutaj inspiracje Gladiatorem Zimmera), miły do słuchania jest także główny temat dramatyczny co raz powracający w kolejnych utworach. Niestety ginie w nawale chaosu i selfplagiatingu.

Wydaje mi się, że najbardziej bolesne są dwie rzeczy. Po pierwsze ciągle te same chwyty, te same motywy. Zupełny brak nowatorstwa. Najgorsze, że to już od prawie 10 lat... Drugą rzeczą jest to, że Horner ostatnimi czasy (Windtalkers, Beyond Borders, House of Sand and Fog) oddala się od tego co stanowiło jego siłę: od słuchalności. Nie inaczej jest w Troi. Zamiast tematów mamy zapchaj dziury, zamiast naturalności sztuczność i wymuszenie. Mam nieodparte wrażenie, że kompozytor w wielu wypadkach idzie po prostu na łatwiznę (Hector`s Death).

Irytuje również brak takich End Titles z prawdziwego zdarzenia, takich które w Braveheart, Apollo 13 czy nawet stosunkowo wtórnym Enemy at the Gates, przykuwały widza do fotela w czasie gdy leciały napisy końcowe, zmuszając tym samym pana woźnego do nerwowych gestów. Tutaj tego brak. Dostajemy tylko nudę, co skutecznie przyśpiesza wyjście z kina. No i jest jeszcze piosenka. Pan Josh Groban ma wyjątkowo drażniący głos, który nadaje się idealnie na festiwal Eurowizji albo do Kołobrzegu, Tanja Tzarovska stara się ratować sytuacje, ale jakoś nie wychodzi więc otrzymujemy kicz wysokiej próby, o którym wszyscy zapomną gdy tylko film spełznie z plakatów.

A jak radzi sobie partytura w kinie??? Po obejrzeniu filmu muszę stwierdzić, że takze fatalnie. Ale .... Idealnie dopasowuje się do poziomu hollywoodzkiego eposu jaki nakręcił Wolfgang Petersen. Racje mieli więc producenci odrzucając kompozycję Yareda. Szkoda byłoby gdyby tak dobra klasyczna muzyka (pisze to po przesłuchaniu obfitych fragmentów dostępnych na stronie kompozytora) zmarnowała się w filmie, który jest tak stereotypowy. Paradoksalnie więc Horner wykonał kawał dobrej roboty (jeśli będziemy patrzyli od strony producentów). Napisał bowiem ścieżkę, która nie zwraca uwagi, nie zajmuje, integruje się z filmem niosąc sztampowe hollywodzkie, czarno białe emocje. Owszem wrażliwych na muzykę filmową może irytować. Jest bowiem w tym filmie kilka ciekawych scen (rozległych panoramicznych ujęć) które wymagają czegoś więcej niż tylko plumkania jakie napisał Horner. Ale co czynić. Jest to co jest. Niestety.

Po przesłuchaniu Troi można stwierdzić, że z tego 75 minutowego score`a zamieszczonego na soundtracku można by wybrać ok. 15 minut dobrego interesującego materiału, zdatnego do słuchania. Odradzam jednak ten album wszystkim którzy znają Hornera, wszystkim którym drogie są ścieżki takie jak Braveheart, Legends of the Fall, Apollo 13. Po co psuć sobie wrażenie taką Troją... Pamiętam jak w jednym z wywiadów Horner powiedział, że komponowanie jest dla niego czymś co przypomina malarstwo. Kompozytor nakłada pejzaż za pomocą orkiestry i wszystko wyostrza subtelna elektroniką. Szkoda że w Troi zamiast klarownego tła dostaliśmy nieskoordynowany pełen błędów perspektywicznych, kiczowaty landszaft. Nudne horror vacui, bez pomysłu, bez inwencji. Beznadziejne.

Recenzję napisał(a): Łukasz Wudarski   (Inne recenzje autora)





Lista utworów:

1. 3200 Years Ago - 03:36
2. Troy - 05:01
3. Achilles Leads the Myrmidons - 08:30
4. The Temple of Poseidon - 03:28
5. The Night Before - 03:28
6. The Greek Army and It`s Defeat - 09:38
7. Briseis and Achilles - 05:19
8. The Trojans Attack - 05:01
9. Hector`s Death - 03:27
10. The Wooden Horse and The Sacking of Troy - 10:02
11. Through the Fires, Achilles... and Immortality - 13:27
12. Remember Me (Perf. by Josh Groban & Tanja Tzarovska ) - 04:18

Razem: 75:15



Komentarze czytelników:

Adam Krysiński:

Moja ocena:

Cóż mogę powiedzieć... Zgadzam się w pełni - szczególnie z ostatnim zdaniem...

TWO:

Moja ocena:
bez oceny

Beznadziejne i 2,5/5 pkt? Nie rozumiem?

Michał:

Moja ocena:

Zgadzam się, Troja Hornera nie należy do zbyt udanych soundtracków, ale bez przesady, te zarzuty o selfplagiating - patrząc w taki sposób to samo można powiedzieć o Johnie Williamsie, ten to się powtarza od 15 lat z okładem, większość jego soundtracków to kopie Star Warsów i Indiana Jonesów, a najnowszy Harry Potter to taka Williamsowa Troja, wszystko już kiedys było. I stwierdzenie, że od 1995 Horner nie napisał nic nowego i ciekawego jest po prostu nieprawdziwe. A ciekawe czy ktoś się w ogóle zastanowił, czy Horner miał coś w ogóle do powiedzenia, może producenci mieli takiego stracha, że narzucili mu pewne rozwiązania i musiał się tego trzymać. Poza tym trzeba by być genialnym, żeby na bazie tak dupiatego filmu napisać dobrą muzykę. No coż Hornerowi nie wyszlo, ale żeby zaraz go skazywac na potępienie, eeeee komus coś zrobił, że autor recenzji ma do niego jakiś uraz.

Marcin:

Moja ocena:

W recenzji Łukasza jest wiele intrygujących stwierdzeń. No cóż, Troja może nie jest jednym z lepszych osiągnięć Hornera i szczerze mówiąc nie widziałem większego sensu zatrudniania tego kompozytora na ostatnią chwilę. Najbardziej boli mnie to, że James nie napisał mocnego tematu miłosnego tylko skupił się na muzyce pozatematycznej. W ostatnich latach zauważyłem, że kompozytor odchodzi od tematów i rozwija underscore w czym (jeszcze) nie jest przekonujący. Natomiast temat Achillesa jest bardzo ciekawy tylko pojawia się bardzo rzadko i nie wyróżnia się zbytnio. Dziwi mnie przede wszystkim stwierdzenie, absurdalne przecież, że od 10 lat Horner nic ciekawego nie stworzył ale mniejsza o to. Synty w Troi są jednymi z najlepszych jakie kompozytor kiedykolwiek użył. w Titaniku były dużo gorsze i kiczowate. Poza tym w ostanich latach James poprawił znacznie muzykę akcji. Nie bedę bronił Troi ani usprawiedliwiał Hornera ale uważam, że krytyka w recenzji jest troche przesadzona.

danielekd:

Moja ocena:
bez oceny

płyta jest po prostu do bani. Film oglądałem trzy razy i jest świetny ale muzyka - niedopasowana!!


  Do tej recenzji jest jeszcze 29 komentarzy -> Pokaż wszystkie